İki tesis de 10 tonluk vinç ister. Biri günde iki kez kaldırır, diğeri vardiya boyunca yüzlerce kez. Kapasite aynıdır ama bu iki vinç aynı makine değildir. Farkı belirleyen şey çalışma sınıfıdır: vincin ömrü boyunca kaç çevrim yapacağı ve bu çevrimlerde ortalama yükün kapasiteye oranı. Gaziantep'in sanayi tesislerinde bu tabloyu sık görüyoruz.
Çalışma sınıfı düşük seçilirse sonuç öngörülebilir. Fren balatası beklenenden çok önce biter, redüktör dişlileri yorulur, halat kopma teli hızla artar. Vinç çalışmaya devam eder ama bakım masrafı sürekli yükselir ve duruşlar sıklaşır.
Yoğun çevrimli tesislerde en çok zorlanan üç grup bellidir. Fren, her duruşta ısınır ve balata aşınır. Tambur, halatın sürekli sarılıp çözülmesiyle yüzey yorgunluğuna uğrar. Yürüyüş takımı, sık kalkış ve duruşta tekerlek ile ray arasındaki teması zorlar.
Bu tür tesislerde bakım aralığı takvimle değil çevrim sayısıyla belirlenmelidir. Kaldırma sayısını kaydeden bir düzen varsa, parça değişimi tahmine değil ölçüme dayanır. Yoksa ilk aylarda sık kontrolle aşınma hızı çıkarılır, aralık ona göre oturtulur.
Modernizasyonda da aynı hesap geçerlidir. Eski bir vincin tahrik grupları yenilenirken yeni grupların çalışma sınıfı, tesisin bugünkü temposuna göre seçilir. On yıl önceki tempoya göre seçilmiş bir grup, bugünkü üretimde kısa sürede yorulur.
Gaziantep ve çevresindeki tesislerde vinç bakımı, arıza onarımı ve modernizasyon çalışmaları yürütüyoruz.